Tuin aanleggen

Bestaat niet. Toen we hier vorig jaar in november kwamen wonen, vonden we de tuin in een erbarmelijke staat. De vorige bewoners hadden na de verkoop, 4 maand eerder, geen klap meer gedaan. Bedankt!
Vooral de grasmat lag er zielig bij, in geen maanden meer gemaaid, leek ze meer op een weide, met kale plekken, massa’s onkruid en hoge knollen en pollen gras. De klimophaag was over de volledige lengte in het gras gegroeid.

Dus een van de eerste zaken die we in de lente kochten, was een goede grasmachine. Onze elektrische maaiertje was te klein en duidelijk niet meer tegen zijn taak opgewassen. We kochten een machine met een mulching kit, daardoor wordt het gras extra fijn gemalen en op de gazon achtergelaten. Dit systeem heeft verschillende voordelen: je hebt geen afval meer en hoeft de bak aan de machine niet om de haverklap te ledigen en het laagje maaisel dat achterblijft is een prima bemesting voor het gazon. Wordt vervolgd.

read comments (0)

Zoals reeds gezegd bestond, bestaat, de tuin grotendeels uit gras. Vrij saai en veel werk om er iedere week met de grasmachine over te rijden. Daar gaat uiteraard verandering in komen. Bedoeling is om de totale oppervlakte gazon met bijna de helft de reduceren.

De plek waar de kruidentuin komt is reeds omgespit, een smallere strook naast het huis wordt een petanquebaan – een karwei voor volgend jaar? – achteraan en opzij komen grote brede borders. Dus dat wordt heel wat minder maaien!

read comments (0)

De vorige bewoners van ons huis hadden jonge kinderen, de tuin bestond dan ook voor het grootste deel uit gazon. Daarin stond een speelhuisje met een klimmuurtje, een glijbaan en een schommel. Leuk voor de kleintjes, maar niet zo fraai.

Daar het spul voor onze kids reeds te klein was, hebben we besloten het speeltoestel af te breken met de hulp van Peter die het in zijn tuin reeds opnieuw in elkaar gestoken heeft. De schommel houden we, daar stonden onze kids op. Na de aanschaf van een paar balken krijgt de schommel volgend jaar een nieuw plaatsje.

Nu het speeltoestel afgebroken is, lijkt de tuin nog ruimer en kunnen we achteraan de border doortrekken tot aan het tuinhuis.

read comments (0)

In de Knack van deze week staat een merkwaardig artikel van Chris De Stoop: ‘Het Gele Gevaar’ over het jakobskruiskruid, ‘Senecio jacobaea’. Blijkt dat deze plant zich enorm aan het vermenigvuldigen is. Dit is natuurlijk niet zo erg, ware het niet dat het een zeer giftige plant is die jaarlijks vele paarden en koeien het leven kost. In normale omstandigheden lust vee dit niet wegens te bitter, maar bij droogtes eten ze de plant ook op, met fatale gevolgen.

De plant komt zeer courant voor in wegbermen en doordat de laatste jaren de bermen pas na de bloei worden gemaaid, kan het jacobskruiskruid zich op grote schaal verspreiden, ook in weilanden. In Duitsland schijnt het een ware plaag te zijn en via Nederland is de plant hier ook aan het oprukken.
Heeft het ook te maken met het klimaat, warmere zomers? Uit onderzoek blijkt dat door opwarming de plant sneller groeit en meer pollen produceert.

Komt daarbij nog dat jacobskruiskruid als in verschillende zadenmengsels zat die in bermen werden uitgestrooid om de ‘natuurlijke berm’ te promoten…
In Engeland zijn er vorig jaar naar schatting 1000 paarden gestorven. In onze buurlanden zijn er dan ook op bestijdingsprojecten op touw gezet, in België niet.

Tot mijn niet geringe verbazing trof ik jakobskruiskruid ook in onze tuin aan. Onze gazon was totaal verwilderd toen we hier vorige herfst introkken, misschien hebben hier ook een paar bloeiende planten gestaan…

Dus als je die boosdoener ziet staan, uitrukken die handel, wel liefst met handschoenen aan!

read comments (0)

Bij het omspitten van wat de kruidentuin moet worden, stootten we op een onaangename verassing. Een afvoerbuis van een van de regenpijpen van het dak was over een lengte van 2 meter volledig kapot. Blijkbaar is bij het nivelleren van de grond een zwaar voertuig over de buis gereden, die trouwens niet diep genoeg in de grond zit.

De aarde rondom de buis hebben we volledig weggegraven en het kapotte stuk met behulp van een ijzerzaag weggenomen. Bij de firma “De Schacht” legde een behulpzame man uit hoe we er een nieuw stuk buis konden tussen steken: uiteraard een nieuw stuk afvoerbuis en 2 schuifmoffen. Die schuifmoffen kun je volledig over de bestaande buis schuiven, waarna je de nieuwe buis ertussen kun passen.

Piece of cake, als je de juiste stukken hebt. Een gewone mof heeft immers een verdikking in het midden waardoor hij niet volledig over de bestaande afvoerbuis kan geschoven worden, daardoor zou het nieuwe stuk buis er nooit tussen passen.
Goed advies is goud waard.

read comments (0)

Het is een werk van lange adem geweest, maar eindelijk is ons tuinhuisje klaar. Nadat Hilde met een vlakschuurmachine de meeste vernis verwijderd had, zie de posts in juni, kon het schilderen beginnen.

Maar welke kleur? We kozen een donkergroen, een neutrale tint. Het tuinhuisje staat immers in een hoek van de tuin, tegen een klimop- en een Cupressocyparis x leylandiihaag. We kozen een speciale houtverf exterieur van Levis die niet zou mogen afbladderen en die kleurvast is
Zie de foto’s voor en na!

We gaan het tuinhuis door een wingerd laten overwoekeren zodat, om het eufemistisch uit te drukken, een niet zo fraai bouwsel aan het oog onttrokken wordt en we weer meer groen in de tuin krijgen.
De eerste wingerd is trouwens al geplant.

De donkergroene kleur lokte gemengde reacties uit: Dirk vond dat het niet zou misstaan langs de tennisbanen van Wimbledon, Peter vroeg of we er geen 2 witte lijnen op zouden schilderen, een referentie naar de groene sport Mini Coopers uit de sixties.

read comments (3)

Terug in België viel het mij op hoe lelijk de oprukkende verkavelingskoorts wel is. Er zijn hier weinig landschappen te zien zonder woningen, GSM-masten, elektriciteitspalen enz.
In Frankrijk, toch op den buiten, hebben de dorpjes een zekere uniformiteit; de woningen hebben de materiaalkeuze met elkaar gemeen en lijken geïntegreerd in het landschap; ze staan ook in clusters bij elkaar.

Hier in Vlaanderen is het echt een zootje, alle stijlen door elkaar en de dorpen worden in veel gevallen aan elkaar geregen door eindeloze lintbebouwing. Ik weet het, de voorsteden en de industriezones van de Franse steden zijn ook niet om aan te zien hoor, maar het viel mij op toen we Vlaanderen binnenreden dat het met de planning van de urbanisatie en het evenwicht tussen natuur en bebouwing slecht gesteld is.

read comments (0)

Een merkwaardige vaststelling: de tuinen hier in de streek hebben geen echte borders. Ik laat hier natuurlijk de tuinen van de boerderijen buiten beschouwing, die zijn een mengeling van een groententuin en strookjes een of twee-jarigen, meestal stokrozen of ‘tagetes’ (stinkertjes voor de liefhebbers).

De “gewone huizen” hebben meestal de onvermijdelijke hydrangea tegen de gevel of in de voortuin staan, en verder een amalgaam van (bloeiende) struiken en bomen die ogenschijnlijk lukraak door elkaar staan; in sommige gevallen geeft dit een zeer mooi resultaat. Mensen houden hier vooral van bomen in hun tuin, dikwijls meer dan 10 – 15 verschillende soorten. Misschien is het hier al te warm en te droog om een typische Engelse gemengde border aan te leggen? Nu een “English summer” hebben we hier zeker niet gehad, gelukkig maar!

Verder heeft ieder huis hier ‘pelargoniums’ op de vensterbank staan, in sommige dorpen probeert men elkaar te overtreffen in het meeste perlargoniums per vierkante meter. Veel gevels en bijgebouwtjes zijn ook begroeid met wingerd, wat een bijzonder schilderachtig effect kan geven.

read comments (0)

Ook hier gaan de kippen vroeg op stok, niet in het kippenhok maar in Catalpa’s op de boerderij. I’m not kidding…

read comments (0)

Vandaag bezochten we ‘Les Tours de Merle’, een ruïnecomplex (verschillende kastelen, kapellen en vestingen) uit de 13de -14de eeuw, het geheel gebouwd op een citadel. Heel indrukwekkend. Een deel van de kastelen werd verwoest tijdens de godsdienstoorlogen in 1576, de rest raakte later in verval.

Onderaan de torens, maar nog binnen de omwalling, lag vroeger een dorp. Op deze plaats heeft men een middeleeuwse tuin aangeplant, een mengeling van groenten en kruiden. Alles door elkaar geplant in vierkanten afgebiesd met hout. Interessant om te zien wat men in die tijd kweekte en welke kruiden men reeds gebruikte bij de maaltijd en als medicijn.

Minstens even interessant is wat er niet in de tuin staat wegens toen, 15de eeuw, niet gekend: aardappels, tomanten,bonen, courgettes enz… Allemaal groenten die in de volgende eeuw uit Amerika meegebracht werden.

read comments (0)